
Najbardziej po całym tym czasie uderza mnie to, jak zmienił się profil naszej strony. Z frywolnego bloga od sasa do lasa, od ciuchów po romanse, okraszonego okazjonalną muzyką, staliśmy się poważnym serwisem informacyjnym. Nauczyliśmy się na swoich błędach i znaleźliśmy prawdziwą „misję”. Moi współpracownicy wiedzą o czym piszą, są krytyczni i wymagający wobec muzyki i artystów, a przede wszystkim szczerzy, bo nikt nas nie sponsoruje, a to jedna rzeczy, które w szołbizie pozwalają na wolność ekspresji. Jestem bardzo dumna z ich profesjonalizmu; niejednokrotnie udowodnili, że potrafią więcej za darmo i z zajawki niż redaktorzy na etacie czy drugorzędni blogerzy z parciem na szkło.
Ale mój zamysł na wpis urodzinowy był nieco inny niż kolejny okaz samouwielbienia przed publicznością. Mój oryginalny pomysł został wcześniej wspaniale sformułowany przez znajomego muzyka, który umieścił krótki tekst na swoim profilu. I tak bardzo trafił nim w sedno, że od tamtej pory brak mi weny do czegoś lepszego. Zatem za pozwoleniem, tekst ten wykorzystam:
„(…) Giną przez nas gatunki zwierząt, których już nigdy nie uda się odtworzyć, lasy są przerabiane na papier toaletowy, całe dżungle razem ze zwierzętami poświęcane żeby zrobić olej palmowy, ludzie mordują się za ropę, politykę i religię, codziennie na świecie giną setki tysięcy ludzi w wojnach, kolejne setki tysięcy umierają z głodu. W tych niby rozwiniętych krajach ludzie są ubezwłasnowolniani przez rządy, banki i korporacje, które wyciskają nas jak gąbki, za poglądy polityczne jesteśmy w stanie lać się po gębie, umierają wartości, miłość i radość, a ci rapują ciągle o tym, żeby ich szanować i się z nimi liczyć, bo oni przyszli i mają do powiedzenia to żeby ich szanować i się z nimi liczyć. Mając do dyspozycji tak potężną broń jak poezja XXI wieku a ciągle gadają ci o tym jacy są turbo świetni i trza się z nimi liczyć. Taka wylęgarnia i lecznica kompleksów do bitu. Ehh gdzie te protest songi, które śpiewają całe pokolenia i walka o coś bardziej sensownego niż szacunek ludzi, których nie lubimy.” — (Michał Kush)
Od siebie dodam, że moim zdaniem na równi z raperami dotyczy to innych artystów. Zadałam sobie w pewnej chwili nawet taki projekt, by znaleźć te wspaniałe hymny, które już istnieją i wpleść je w ten post ale postanowiłam, że tym razem nie będę wykonywać za was pracy.
Ja wiem, że muzyka ma być rozrywką, że drugs, sex and rock’n’roll, ale niedługo utoniemy w szambie gołych tyłków, niezrozumiałych jęków i samouwielbienia.
Po 10 latach prowadzenia strony o muzyce nie chcę już żebyście byli dumni z nas. Chcę być dumna z Was.
Jesteś muzykiem, który czyta naszą stronę? Nagraj coś z przesłaniem. Podziel się wiedzą. Wiedza jest piątym elementem hip hopu! I najwyraźniej zaginionym elementem wszelkiej innej twórczości muzycznej. Przestań traktować muzykę jako sposób na autopromocję. Nie jesteś aż tak ważny.
Jesteś czytelnikiem i słuchaczem? Wymagaj czegoś od artystów, których słuchasz. Bądź krytyczny, nawet przesadnie. Oczekuj autentyczności i połączenia z rzeczywistością. Czy na serio ktoś, kto najbardziej na świecie kocha samego siebie, i na każdym kroku próbuje Ci wcisnąć niewarty swojej ceny szajs, może wskazywać życiową drogę? Chcesz się z kimś takim identyfikować? Naśladować go?
Nikt nie zrzuci z piedestału fałszywych idoli jeśli wy tego nie zrobicie. Nie płaćcie za gównianą muzykę, nie dzielcie się nią, nie chodźcie na chujowe koncerty tylko po to, by sobie walnąć selfie. Na miłość boską, otwórzcie oczy i uszy!
Wiem, że to wszystko brzmi protekcjonalnie, ale chyba nie oczekiwaliście niczego innego po nauczycielce?
A jeśli nie chcecie słuchać mnie, to na koniec oddam głos komuś, kto znaczy dużo więcej w historii muzyki:



Komentarze