Wydarzenia

7. Urodziny Miski słowami byłych redaktorów

Data: 8 marca 2013 Autor: Komentarzy:

7uro3

emm!

Mili konsumenci dusznej miski, lub też duszy z miski (jeżeli serca, będące clou każdego szkolno-stołówkowego menu co najmniej do roku 1996, należą do grupy mięsnych podrobów, to czy transcendentna dusza również zalicza się do tego ohydnego grona?), z okazji siedmiokrotnego przeminięcia dwunastu miesięcy działalności serwisu soulbowl kropla pe el poproszono mnie – zaraz nie omieszkam przedstawić się! – do tego całkiem zacnego kółka wspominkowego. I choć chciałabym wierzyć, iż nie należę do grona osób sentymentalnych, le smark!, ostatecznie połknęłam haczyk zgody. Przez miałką myśl przemknęło mi bowiem, że może już Nigdy Nikt Nie (same ostateczności!) poprosi mnie o rzecz podobną, a do tego cyfra 7 jest całkiem zachęcająca, no i nadarza się możliwość sprawdzenia, czy aby przypadkiem nie pozostawiłam osobistego pismakowego mojo w kieszeni mego ulubionego garnituru, by tak pokrętnie przełożyć na polszczyznę linijkę utworu ‘’The Root’’, D’Angelo (w odróżnieniu od dnia wczorajszego, na dzień dzisiejszy sądzę, że szanse na powrót wspomnianego wykonawcy są całkiem realne, z crack-procesorem, bądź też nie). Początkowo zakładałam, że owe reminiscencje będziem tkać na wzór tych, jakie z okazji dziesięciolecia pod postacią niby dokumentalnych ruchomych obrazków sklecił portal Porcys, indie’d (hindi bindi Horchata srindi). Jeśli macie trochę czasu do jego zabicia, gorąco rekomenduję seans tegoż filmu. To właśnie w nim kiepsko oświetlone, marnie nagłośnione, podle wykadrowane, dyskusyjnie zmontowane, chmurne postacie debatują na tak mistyczne i ważkie dla rozwoju tzw. krytyki muzycznej w Polsce tematy jak np. zaproszenie do kolaboracji via komunikator gadu-gadu. A zatem nadeszła pora, bym i ja zaciągnęła na twarz przepocony czarny kaptur, zgasiła światła i niezdarnie naskrobała o tym, jak nie wysłano mi inwitacji za pośrednictwem wspomnianego ustrojstwa, a mimo tu jestem, albo przynajmniej byłam. Pseudonim operacyjny w SB, jaki przybrałam niegdyś w niepodważalnym zamroczeniu, brzmiał emm, co było skrótem od niczego. Moja ówczesna tu obecność okazała się możliwa wyłącznie za sprawą Naczelnej Siostry Agnieszki, której komory sercowe musiały być nadzwyczaj przerośnięte, otwarte i wyściełane najczystszą dobrocią, skoro pozwoliła dolewać zawartość do soul miseczki tak skrzywionej osobie jak ja. Wybacz, Duszna Siostrzyco, ale jako wróg cukru pozwolę sobie nie słodzić Tobie (Choć nie, ostatecznie z D’Anielskim ‘’Brown Sugar” w tle odwdzięczę się także Damie Ka za stanowcze przyspieszenie dynamiki mojej decyzji o trzaśnięciu drzwiami, co skróciło moje cierpienia i niemałe wahanie. O, i jeszcze przy okazji – bo wcześniej takowej nie było – wyrażę najszczerszy żal za to, że onegdaj poprzez rozbicie miski zostałam zmuszona do odwołania red. Beci oraz soulshita vel gówno alias Sweet BB PW z ich pełnionych funkcji. Kajam się. Przeprosiny składam jednocześnie na ręce Lindsay Morgan Lohan za swego czasu obdarzenie jej osoby pewnym śmietnikowym epitetem, aczkolwiek nie mogę winić się za dar jasnowidztwa. A teraz zamknę już nawias tej nieznośnej prywaty i spróbuję kontynuować zamierzone reminiscencje, ale musicie wiedzieć: wspominać w ogóle wcale nie jest łatwo w szczególe). Wydaje mi się, że wraz z ówczesnymi towarzyszami słownej broni (niektórzy z nich pozostają czynni w rzeczonych strukturach do chwili obecnej; choć nie wiadomo, czemu stosuję liczbę mnogą, przecież to tylko redaktor aaktt pseudonim Kurtek!) tworzyliśmy bodaj tzw. pokolenie pierwsze autorów wpisów. Generacja 1 SB PL różni/różniła się od swoich sukcesorów mniej więcej tym, czym 1 sezon Skins UK oraz pierwszy skład Sugababes odcinał się od swoich następców. Mam nadzieję, że wyniuchacie tę subtelną odrębność. Oczywiście wtedy nikt chyba nie myślał (a Ich moi to już najmniej), że soulbowlowe strony rozrosną się kiedykolwiek do takich woluminów, jakie możecie podczytywać dzisiaj (WSZYSCY wypowiadają podobne słowa chyba rok w rok, co wcale nie czyni ich mniej prawdziwymi). Wszelka sława, splendor i wszystko inne, co obecnie przyciąga tłumoki ludzi na redakcyjne castingi, nawet nie tliło się na końcu ciemnego tunelu. Za to odchodziły rzeczy, które na pewno obecnie za nic by nie przeszły (Cześć, Mrozu-Bro, jak tam we Wro?), bowiem – jak podejrzałam – serwis w dużym stopniu sprofesjonalizował się, pozostając równocześnie całkiem amatorski duchem. Było to i wciąż jest ujmujące. Nie sądzę jednak, aby ktokolwiek dbał dziś o wspomniane, przeszło-doczesne niuanse, ani by miały one większe znaczenie dla czytelników w teraźniejszości. (Prawdę napisawszy, wyklikuję te bezsprzeczności, żeby przejść naprędce do części serdeczności. Dopiero po wyciśnięciu jakichś 700 wyrazów pojęłam, jak niekomfortową jest próba powiedzenia czegoś o czymś do czego (sic[k]!) od zarania nie miało się dystansu, a teraz nie posiada się odpowiedniej perspektywy). Ku przyszłości się zwracajmy! Nie powiem, bo napiszę – to, jak za kilka będą wyglądać specjalizujące się w narracji muzycznej internety, portale, blogi, serwisy (w tym taki soulbowl), jest niezwykle pobudzającą kwestią. Nie odważę się spekulować publicznie o ich dalszoplanowym (nie)istnieniu, za to na tę chwilę życzę obecnym dzieciakom-pismakom wiele chęci do wielokrotnej, krytycznej lektury swoich tekstów, sprawdzania tysiąca źródeł i dążenia do perfekcji. Bo dlaczemu nie. Jeśli zaś chodzi o czytelników, to moi drodzy odbiorcy treści, nie pozwalajcie na to, aby kiedykolwiek jaki redaktor wmawiał Wam, że coś białe jest białe, a czarne czarne. Albo na odwrót. Zwłaszcza jeśli chodzi o tak niepoprawny politycznie temat jak „czarne rytmy”.

Zamiast załączania stosownych wyrazów, zarzucam serdeczny uścisk dłoni z wybitym palcem, drżącym w epileptycznym transie. Powodzenia w życiu,

emm (kiedyśz!)

PS Wnioski z pisaniny: mojo me zdecydowanie musiałam pozostawić gdzieś w starych szmatach, które dobroczynnie oddałam. To radośnie uwalniająca konstatacja.

Beci

HISTORIA: Swoją przygodę z Soulbowlem rozpoczęłam w połowie 2007 roku, kiedy wszystko działo się jeszcze na serwerach Blogspota :) Prowadziłam swojego bloga o muzyce R&B, a z redaktorami SB znałam się z forum muzycznego Xclusiv. Nasze drogi się połączyły i przez niemal półtora roku miałam okazję brać w udział w tym fantastycznym przedsięwzięciu, które tak prężnie działa po dziś dzień.
Highlighty: zdecydowanie najbardziej niesamowitą rzeczą, jaka przydarzyła mi się dzięki byciu redaktorką Soulbowl, było zaproszenie do gościnnego udziału w audycji Soulówka, którą Sylwia Kawalerowicz prowadziła w Radiu Kampus. Był to sierpień 2008, a ja (szczęśliwie dla mnie) byłam jedyną osobą z teamu dostępną wtedy w Warszawie. Przez godzinę rozmawiałyśmy na antenie o czarnej muzyce, stronie, a ja mogłam sama wybrać listę piosenek, które pojawią się w radiu. Absolutne spełnienie marzeń dla każdego muzycznego freaka :) A drugi highlight to już moja własna praca, a mianowicie recenzja z koncertu Beyoncé w czeskiej Pradze, którą wciąż możecie na stronie gdzieś w archiwach znaleźć – myślę, że całkiem nieźle udało mi się oddać klimat tamtego eventu. Na pewno przeczytam ją sobie przed nadchodzącym majowym koncertem Buszującej w Zbożu, żeby dokonać porównania ;)
FAIL: recenzja z warszawskiego koncertu Alicii Keys, który odbył się w październiku 2008. Kilkoro z nas (soulbowlowców) tam było, to ja się zobowiązałam do napisania relacji i… nigdy tego nie zrobiłam. Wstyd do tej pory… Procrastination is a bitch!
DZIŚ: minęło już prawie 5 lat, odkąd nie jestem związana z Soulbowlem, ale wciąż utożsamiam się ze stroną, odwiedzam ją regularnie i pęcznieję z dumy, kiedy widzę, jak ogromna zmiana nastąpiła – od skromnego bloga Siostry do pełnowymiarowego, na bieżąco aktualizowanego serwisu z bardzo szeroko pojętą czarną muzyką! Bywam na imprezach organizowanych przez SB w warszawskich klubach (kto by pomyślał, że tak to się wszystko pięknie rozwinie! Soulbowl na plakatach w mieście!). Chociaż sama już od dawna nie słucham R&B i soulu, a moje muzyczne zainteresowania oscylują zdecydowanie bliżej Pitchforka niż Soulbowla, to wciąż jestem i będę stałą czytelniczką! <3

Mercediss

Zgadnijcie, jaka była pierwsza zakładka, jaką zapisałam w przeglądarce? Wtedy, kiedy jeszcze używałam domyślnej przeglądarki, soulbowl.pl powędrował do zakładek zaraz po rozpoczęciu mojej przyjaźni z internetem. Dlatego, kiedy w kwietniu 2011 r. spostrzegłam na moim ulubionym blogu ogłoszenie o poszukiwaniu nowych redaktorów… Poczekałam na deadline (moja specjalność) i w ostatnim momencie wysłałam próbkę tekstów. Wszystkie opowiadały o naprawdę mainstreamowym maintreamie, więc nie nie do końca uwierzyłam słowom Lejdi K, jakie znalazły się w mailu zwrotnym. Razem ze mną do grona redaktorów dołączyli wtedy brownsugar oraz K.Zięba, a chwilę później Chojny i Eye Ma.
Opowiem Wam, jak poznałam Lejdi K. Otóż w lipcu 2011 wybrałam się po raz pierwszy na giełdę płytową w Hybrydach w towarzystwie dobrego znajomego. Naprawdę dobrego – był on na bieżąco ze wszystkim, co działo się pomiędzy mną a portalem soulbowl.pl. Wychodząc z giełdy zostaliśmy zaczepieni przez szukające Hybryd dziewczyny. Wskazaliśmy im drogę i ruszyliśmy przed siebie. Po chwili mój znajomy pyta „Ej, a to nie była Twoja nowa przełożona? Lejdi K?”. Bez wahania odpowiedziałam: „Nie, to niemożliwe, przecież ona pracuje w budynku obok.” Ale z ciekawości zapytałam Lejdi K o to wydarzenie później. I tak, nie mogła znaleźć wtedy Hybryd, mimo iż pracowała w budynku obok.
K.Zięba też dał się ciekawie zapamiętać. Wybraliśmy się razem na Nnekę w Palladium. K.Zięba nie wytrzymał do końca. Wyszedł, „bo się nudził”. Resztę redakcji miałam przyjemność poznać dopiero podczas cyklu Soul Bowl w Powiększeniu. K.Zięba na imprezy wchodzi wtedy, kiedy większość ludzi z nich wychodzi, więc dobrze, że dał się poznać wcześniej. Najbardziej żałuję, iż nie miałam przyjemności poznać Emm, jednak nasza obecność na stronie nigdy się nie pokrywała. Emm była moim ulubionym redaktorem portalu. Gorąco polecam wpisy o Żebrątku!
Moją ulubioną sytuacją ze wszystkich imprez Soul Bowl było dostawanie pouczeń (pamiętam, iż obok mnie stał wtedy Chojny) przez podchmielonego Kurtka: „Każdy ma w marcu przynajmniej jedną recenzję napisać. Mogą być i 4 zdania. Ale złożone. I na temat. Rozumiecie? Ale czekajcie, jeszcze puenta. Ale no puenta jeszcze, stójcie! No puenta, już: mogą być i 4 zdania. Ale złożone. I na temat.”
Imprezowe przypowieści Siostry też były urocze, jednak nie wypada ich tu przytaczać….
Zabawnie wspomina mi się moje początki umieszczania postów na stronie. Każdy wpis sprawdzany kilka razy, 15 wersji szkiców. Czy wszystko, co miało być pogrubione, jest pogrubione? Tak samo z kursywą i cudzysłowem, ogólnie wielki stres. Mój pierwszy wpis to „Lil’ Scrappy i Pharrell walczą z przeciwnościami losu”. Do jego wykonania użyłam nawet Painta. Pamiętam, że wtedy jeszcze nie dostawałam opieprzu od Lejdi K za używanie angielskich cytatów. W sumie do dziś nie wiem, czemu nie powinno się ich używać na polskiej stronie. Ja się na przykład bardzo ekscytuje, jak mi ktoś pokaże palcem najlepszą linijkę.
Niedługo później zdarzyło mi się umieścić (tak mi się przynajmniej wydawało) interesującą nowinkę, którą zatytułowałam „Jay-Z zarabia więcej od żony”. Jakież było moje zdziwienie, gdy dostałam pod wpisem hejtujące komentarze (że niby Miska zamienia się w Pudelka). Rozważałam usunięcie wpisu, ale kiedy Kurtek we własnej osobie (wtedy jeszcze aaktt) mnie pocieszył („nie przejmuj się, ludzie piszą różne bzdury w komentarzach, takie prawo netu”), od razu zrezygnowałam z tego pomysłu.
Właśnie, jak już wróciłam do Kurtka… Jest on osobą, która poprawia recenzje płyt pod względem językowym… Co, przyznam, dość mocno mnie irytowało. Pozdrowienia dla Kurtka! Przyjemnie wspomina mi się jednak umieszczenie pierwszej recenzji – Love Against the Machine Silka. Napisałam tam, iż „prawdziwym błogosławieństwem dla płyty (oraz dobrego startu naszego rapera) okazał się Michał Kush”. Jakie było moje zdziwienie, gdy recenzja została skomentowana przez Kusha we własnej osobie, a komentarz zaczynał się od: „Podoba mi się ta recenzja”. Kolejne zdziwienie – recenzja krążka Goblin Tylera, the Creatora. I komentarz „Fajne spojrzenie na krążek” od Sebola. Przyjemnie się człowiek czuje, kiedy ma świadomość, iż ktoś fajny go czyta.
Najbardziej dopracowanym przeze mnie wpisem był „GOOD Music na CLMF 2011 pt.1: relacja z koncertu KiDa CuDiego”. Ponieważ chciałam, żeby każdy, kto trafi na tę recenzję, nie zapomniał szybko o raperze, każdy wspomniany utwór został podlinkowany do SoundCloud. Mam nadzieje, że było warto. Kiedy już wspomniałam relacje z Coke Live’a… Nasz najsłynniejszy wpis, „GOOD Music na CLMF 2011 pt.2: relacja z koncertu Kanye Westa” to wspólne dzieło trzech redaktorów, w tym mnie. Tym się musiałam pochwalić.
Czym się wyróżniałam z redakcji? Tłumaczyłam wywiady, kiedy Siostrze się nie chciało. A w pewnym momencie nabyłam AMATORSKĄ (wersaliki ze specjalną dedykacją dla Lejdi K) lustrzankę, która totalnie nie nadaje się do robienia zdjęć w ciemnych miejscach (koncertach, klubach). Oczywiście nie mogłam się powstrzymać i poprosiłam Lejdi K o fotoakredytację na Ostrego w Stodole. Zdjęcia wyszły nie aż tak fatalnie, więc dostałam kolejną szansę na Muzykoterapii. Okazało się, iż scena dla Muzykoterapii została oświetlona na różowo, co jest koszmarem dla fotografa (szczegóły zlewają się w jedną różową płaszczyznę, tak samo jest z kolorem czerwonym). Wysyka czułość, czyli niesamowicie wysoki szum w lustrzance amatorskiej tylko dobiła zdjęcia. Oczywiście Lejdi K nie chciała słuchać wymówek. Doprowadziło to do najzabawniejszej kłótni, jaką pamiętam…
Cyklem imprez Soul Bowl zajmował się Panda (szerzej znany jako Mike Panda – w sumie nie wiem, czemu na Misce nazwał się po prostu Pandą). Przed cyklem nie miałam okazji robić zdjęć w klubach, więc bardzo chciałam spróbować, skoro wyglądało na to, iż będę miała taką możliwość. Jednak Lejdi K postanowiła za wszelką cenę do tego nie dopuścić. Taka kara za słabe zdjęcia z Muzykoterapii. Nie pomagały moje tłumaczenia, że na imprezie będę używać flesha i to będzie zupełnie inna jakość zdjęć. Kiedy nie miałam już siły się tłumaczyć, do dyskusji wtrącił się Panda. Pozwolę sobie zacytować (oczywiście nie zwracamy się do siebie loginami ze strony, pozwoliłam sobie na podmiankę).
PANDA: Jak to się mówi, do trzech razy sztuka. Maja, wpadaj robić zdjęcia. Lejdi K chce sesję, rozumiem, ale to nie koncert, ani igrzyska olimpijskie, a „zwykła” impreza djska, niezwykła z innych względów.
LEJDI K: Aha, czyli rozumiem, że ja i cała reszta redakcji ma g*wno do gadania? Mercediss, wpadaj.
PANDA: Każdy chce się nauczyć, to osoba z Twojej redakcji, też byś chciała gdzieś zdobyć doświadczenie. Bądź bardziej wyrozumiała i bardziej pozytywnie podchodź do pewnych rzeczy. Rozumiem, że chcesz, żeby wszystko działało ok, ale nie tędy droga.
LEJDI K: Uczyć się może na innych imprezach. Jest mnóstwo, codziennie. Może robić. Ale jeśli będą słabe, nigdzie ich nie umieszczę i tyle. NIGDZIE.
PANDA: A ja je umieszczę. WSZĘDZIE.
LEJDI K: Ty ogarniasz cykl, ja portal. Więc nie umieścisz.
PANDA: Są też inne portale, np. patronaty, które pokażą. Nie no, proszę Cię, weź wyluzuj, za poważnie do tego podchodzisz.
LEJDI K: Nie skomentuje nawet. Pozdro.
PANDA: Elo.***
Koniec końców zdjęcia wyszły fajnie, wszystkim się podobały i zostałam fotografem imprezowym na stałe. Inną zabawną historią było decydowanie, jak uczcić datę 11.11.11 w sposób związany z Miską. Mieliśmy wielki problem z wymyśleniem czegoś sensownego. Dowód?
KURTEK: Mi się z Polską i 11 listopada kojarzy to, ale nie widzę tego na Misce.
SIOSTRA: Ten przyszedł i od razu na poważnie. Kaczmarskiego od razu dajmy „A mury runą”.
CHOJNY: „Bogurodzicę” lepiej.
BROWNSUGAR: „Rotę”.
KURTEK: No to już mamy lineup – „Rota” + „Bogurodzica” + Grechuta + Kaczmarski, a na koniec „Mazurek Dąbrowskiego”.
W sumie jest jeszcze masa rzeczy, które chciałabym opisać, ale obawiam się, że i tak niewiele osób dotrze do końca mojej wypowiedzi. Pozdrawiam serdecznie wszystkich czytelników i całą redakcję. I coś czuję, że kiedy sprawie sobie w tym roku już PÓŁPROFESJONALNĄ (pozdrowienia dla Lejdi K!) lustrzankę, to odezwę się do Was, aby nawiązać współpracę foto. Gwarantuję zdjęcia bez szumów! Głupio byłoby przecież odzywać się w tej sprawie do konkurecji… na przykład tego portalu, który kradł od Miski wszystkie pomysły… :D Aż pozwoliłam sobie na emotkę na koniec. Buziaki!

***didaskalia od Lejd K – taka jestem okropna.

Soulshit a.k.a SOULJUNKIE

AND JUST LIKE YOU THEY GET LONELY TOO.

Nie wiem za bardzo co mógłbym napisać w tym miejscu, dlatego kilka luźnych refleksji z okazji Waszych urodzin.
Ostatnio, poruszony reviwalem 90’sowego R&B, powróciłem do brzmień z tamtych lat. Próbowałem ułożyć nawet coś w rodzaju zestawienia setki najlepszych singli, co skończyło się na playliście w iTunes z co najmniej pięcioma setkami utworów. Nie wiem na ile jest to kwestia nostalgii, w którą wpadłem słuchając piosenek z niewygodną metką PBR&B, ale nie potrafiłem wyłonić jakiejś sensownej czołówki i tak w dosyć zawężonej puli wykonawców. Być może rozkwit nowego gatunku zbiega się punktem krytycznym dla oceny muzyki lat 90tych z ery preinternetowej.
Kontekst jest niezwykle interesujący. Obecnie głównym medium komunikacji twórcy z jego odbiorcą to internet (iTunes, tumblr, spotify, facebook, twitter, instagram), który prowadzi to coraz większego rozdźwięku pomiędzy wytworem artysty/machiny promocyjnej a szeroko rozumianą prawdą. Lindsay Zoladz w tekście: Refresh: The Lonely Futurism of TLC’s Fanmail zwraca uwagę, że była to jedna z pierwszych płyt, która estetyzowała Internet. Z tego samego powodu jeszcze wcześniejsza HIStory: Past, Present And Future Michaela Jacksona momentami brzmi dzisiaj równie fascynująco. Dodam do tego zestawu mocno futuryzującego Timberlanda i wczesnych Neptunesów (Kaleidoscope). Wymienione tytuły w dużym stopniu przetrwały próbę czasu. Samotne androidy, cyfrowy świat, tęsknota, gloryfikacja internetu, portali społecznościowych, aż po udrękę ciągłego bycia online (patrz: FanMail) pod rękę miała z formalnymi eksperymentami producentów, które w latach zerowych doprowadzone do ekstremum dały przyzwolenie na powszechne stosowanie autotune’a/vocodera na masową skalę dzisiaj. Droga do eurodanceizacji gatunku była nieunikniona. Współczesny mainstream jest dla R&B niewygodny. Szalejący wirus EDMu zepchnął wiele gwiazd/gwiazdek do artystycznego niebytu. Mam nadzieję, że nie usłyszę nowych utworów TLC, nowego albumu Destiny’s Child czy Missy Elliott. Współczesne poczynania Timberlanda, przebieg kariery Kelis wydają się dla mnie symptomatyczne.
Z tych samych powodów, dla których powrót TLC w niepełnym składzie wydaje się być skazanym na artystyczne/komercyjne fiasko, fenomen popularności nostalgicznych remiksów Cyrila Hahna, duetu AlunaGeorge czy Jessie Ware uważam za naturalny (przez popularność rozumiem również ilość udostępnień ww. artystów na facebooku przez swoich znajomych).
Od kilku lat postępuje ewolucja R&B, zmierzająca w kierunku wytworzenia kilku równoległych światów. Nie wiem czy ta polaryzacja wynika z podziału Internetu na kilka odrębnych, antagonistycznych wobec siebie Internetów, czy może jest specyfika rynku w ogóle.
Czytanie o muzyce zawsze będzie nierozerwalne z jej odbiorem. Przez soulbowl przewinęło się wielu redaktorów, którzy reprezentują/reprezentowali odrębne punkty widzenia jednej miski. Wymiana opinii jest szczególnie wzmożona na popularnym portalu społecznościowym, Bardzo lubię obserwować reakcję ludzkich awatarów, z zaanagażowaniem komentujących i klikacjacych Lubię to!. Czy zatem przesłanie tytułowego utworu z Fanmail TLC nie pozostaje dzisiaj boleśnie aktualne?
Na podstawie zapowiedzi wydawniczych i jak dotąd dwóch dobrych krążków wydaje się, że 2013 rok będzie równie interesujący w muzyce mniej lub bardziej R&B, co 2012. Obecnie to co najbardziej interesuje moje ucho funkcjonuje na styku różnych misek.
W 2013 jesteśmy świadkami odchodzenia w niebyt artystyczny całej rzeszy twórców, nieliczni wierzą w zapowiadane od wielu lat powroty. Na horyzoncie pojawia się problem oceny tzw. neosoulu lat zerowych, który dzisiaj brzmi bardziej jak nekrosoul, bardzo nieładnie się starzejąc. Pełzająca nowa fala zaczyna powoli ukierunkowywać mainstream za oceanem (I nie mam tutaj na myśli Franka). Chciałoby się dokonać trawestacji postmodernisty Roberta Venturiego i rzec: Mainstream jest prawie w porządku. Lista tematów, z którymi powinna zmierzyć się debata o współczesnym R&B jest dzisiaj bardzo długa, co może tylko cieszyć redaktorów miski.
Jako najmniej płodny eks-redaktor chciałem życzyć obecnym redaktorom, ze szczególnym uwzględnieniem Redaktor Naczelnej wielu postow, lajków, awatarów, sukcesów w branży dziennikarskiej i żeby płyta Justina Timberlake nie okazała się klapą (50:50). Pozdrawiam również innych eks-redaktorów oraz swojego awatara Souljunkie.
I pamiętajcie: And just like you they get lonely too.

Komentarze

komentarzy