
Nadszedł czas na drugą część tej niezwykłej historii, jaką był rozwój fonografii. Tych, którzy ominęli pierwszą część odsyłam TUTAJ. Zapraszam do dalszej lektury.
Szybkość nagrywania i odtwarzania płyt została znormalizowana dopiero w 1918 r. Wynosiła ona 78 obrotów na minutę. Kilka lat później firma Brunswick-Balke-Collender eksperymentalnie wyprodukowała płytę długogrającą o średnicy 30 cm, która mieściła aż 40 minut muzyki. Nad powstaniem longplaya pracowali różni wynalazcy, m.in. Edison. Sam ten pomysł zrewolucjonizował rynek muzyczny – teraz można było nagrywać na płyty długie utwory, arie i fragmenty koncertów. Doprowadziło to do protestów właścicieli teatrów, oper i sal koncertowych, co z kolei opóźniło wprowadzenie wynalazku do produkcji o kilkanaście lat. Opatentowana w 1931 r. płyta długogrająca musiała czekać na zakończenie drugiej wojny światowej. Innym czynnikiem była niewykorzystana wiedza chemiczna. Aby wyprodukować długogrającą płytę gramofonową trzeba było znaleźć drobnoziarnisty rodzaj plastiku. Do płyty nowego typu potrzebne były bardziej delikatne igły oraz zwiększona prędkość obrotu krążka. W 1926 r. wybrano 39 i 1/3 obrotu na minutę.
W 1927 r. F. Pfleumer i A. Hasavischwizy pracowali nad „obsypaniem taśmy papierowej proszkiem magnetycznym”. Wynalazek opatentowany został trzy lata później. Koncern chemiczny BASF dzięki współpracy z koncernem elektrycznym AEG wyprodukował nie tylko taśmę magnetofonową, ale i magnetofon taśmowy, zaprezentowany na wystawie radiowej w Berlinie. Pierwszy przenośny magnetofon powstał w roku 1936, jego domowy odpowiednik jednak dopiero 14 lat później, wraz z nowym typem taśmy – na użytek prywatny. 1954 r. to kolejny przełom. Japońska firma Sony produkuje teraz magnetofony typu hi-fi, z udoskonaloną jakością zapisu i odtwarzania dźwięku. Upowszechnienie tego epokowego wynalazku zawdzięczamy ostatecznie holenderskiej firmie Philips, która dziesięć lat później zrezygnowała z patentu na kasetę magnetofonową. Wprowadzona do sprzedaży przez firmę BASF taśma pokryta dwutlenkiem chromu jest cienka, ale może pomieścić dwustronne nagranie dwugodzinne. Rok 1977 to z kolei Światowy Rok Fonografii – przynajmniej według UNESCO, które w ten sposób świętowało setną rocznicę pierwszego zapisu dźwięku. Następny rok to zaś obchody 50 lat istnienia płyty długogrającej.

Pierwszy Walkman Sony TPS-L2
Kolejny przełom całkowicie zmienił sposób odbioru muzyki przez słuchających. W 1979r. Sony zaprezentowało Walkman, który umożliwił słuchanie muzyki wszędzie. Od tamtej pory japońska firma bezpośrednio interesuje się działalnością fonograficzną. W 1982 r. Sony po kilkuletniej współpracy z firmą Philips wprowadziło na rynek płytę kompaktową. Odróżnia się ona od winylowej zastosowaniem technologii cyfrowej. Dzięki temu można uzyskać wyższą jakość dźwięku, oraz mniejszy rozmiar płyty przy jednoczesnym powiększeniu jej objętości. 50 minut, do tego podzielone na dwie części zostaje zastąpione przez 80 minut nieprzerwanej muzyki. Jednak większa sprzedaż płyt kompaktowych niż winylowych została osiągnięta dopiero w 1988r.


Komentarze