Wydarzenia

era jazzu

Dionizy Piątkowski & Soulbowl: Press Play #21


Chodzą słuchy, że wypromował i pośredniczył w organizacji tylu koncertów, że Tadeusz Sznuk jest pod wrażeniem profesjonalizmu jego rutyny. Opublikował prawdopodobnie więcej muzycznych komentarzy niż cygar wypalił Churchill. Za kulisami plotkuje się, że przybił piątkę z przytłaczającą większością pierwszoligowych gwiazd światowego jazzu. Wierząc w powyższe mamy również pewność, że na przestrzenni ostatnich dziesięcioleci wykonał dla popularyzacji jazzu w Polsce monumentalną pracę. Porównywalną z tą, którą Don King włożył w promocję boksu w Stanach.
Autor pierwszej polskiej encyklopedii jazzu jest obecnie odpowiedzialny m.in. za poczynania Ery Jazzu, która już w kwietniu zaproponuje Wielkopolsce tygodniowe święto muzyki improwizowanej. Bądźcie na bieżąco!

Dionizy Piątkowski / Era Jazzu

China Moses and Raphael Lemonnier ‎ Crazy Blues, Decca (2012)

W ciągu zaledwie kilku lat China Moses, amerykańsko-francuska wokalistka i gwiazda soul-jazzu zrealizowała cztery ciekawe płyty (China, On Tourne en Rond, Good Lovin oraz dla niej przełomowy This One’s For Dinah). Najnowszy album Crazy Blues jest nawiązaniem artystki do sztuki wokalnej wielkich gwiazd (od Diny Washington po Mamie Smith, Helen Humes, Ma Rainey, Esther Phillips, Ninę Simone a nawet  Janis Joplin, Ettę James i Donnę Summer). Pojawia się ciekawa orkiestracja, modelowa wręcz interpretacja tytułowego „Crazy Blues” z repertuaru Mamie Smith, niezwykle sugestywne „Cherry Wine” (śpiewane kiedyś przez Esther Phillips) czy zadziorne „ Hot Stuff ” z repertuaru Donny Summer. China Moses i Raphael Lemonnier stworzyli niezwykle frapującą muzyczną podróż po stylach bluesa i jazzu. W subtelnej, jazzowo wyrafinowanej formie China Moses oddała naturalność brzmienia i emocji. Tworzy się zatem niezwykle ciekawy nastrój popularnych standardów — znanych dotąd z oryginalnych interpretacji — teraz brawurowo, z wdziękiem i poszanowaniem tradycji zaśpiewanych przez wokalistkę.

Forrel

leela

 Leela James A Change Is Gonna Come, Warner Bros (2005)

Debiut muzyczny Leeli James jest najbardziej znanym z jej dotychczasowych albumów i pomimo komercyjnej zawartości mainstreamowego R&B i zróżnicowanych komentarzy krytyków — dla mnie najlepszym ze wszystkich. Chociaż nie sięgam po niego zbyt często, to słuchając innych krążków artystki za każdym razem porównuje je do A Change Is Gonna Come. Dla tego krążka muszę usiąść w spokoju i wsłuchać się w ten charakterystyczny wokal oraz poczuć klimat podobny do tych, które tworzą utwory Arethy Franklin, Gladys Knight, czy Chaki Khan. Wydawnictwo promował soulowy singiel „Music” przywołujący muzyczne korzenie „czarnego” brzmienia, z klasycznym klipem w stylu amerykańskim i burzą włosów James w roli głównej. Zaskakującym kawałkiem na albumie jest kower zespołu No Doubt „Don’t Speak„, który w pierwotnym wydaniu z pazurem zaprezentowała Gwen Stefani, a tu został zaaranżowany na delikatny soulowy jam. Za ten kawał porządnej dawki dźwięków na płycie, która przenosi do czasów Marvina Gaye’a, Ala Greena czy Isaaca Hayesa, odpowiedzialny jest sztab znanych producentów na czele z Wyclefem Jeanem, Kanye Westem i Raphaelem Saadiqiem. Jeśli brakuje Wam tradycyjnego brzmienia R&B z oryginalnym wokalem, to A Change Is Gonna Come jest idealną propozycją.

Kurtek

Electrik Red

Electrik Red How to Be a Lady: Volume 1, Def Jam (2009)

Wydany w 2009 roku krążek How to Be a Lady: Volume 1 grupy Electrik Red przemknął wówczas niemalże niezauważony. Choć za projektem stali będący wówczas u szczytu swoich songwritersko-produkcyjnych możliowści The-Dream i Christopher „Tricky” Stewart, a promujące album single „Drink in My Cup” i „So Good” z gościnnym wersem Lil Wayne’a podążały podobnym tropem co napisana przez duet dwa lata wcześniej „Umbrella” Rihanny, krążek ledwie otarł się o listy przebojów, sprzedając w ciągu kilku pierwszych tygodni zaledwie pięć tysięcy kopii w Stanach Zjednoczonych. Przyznam, że chociaż zauważyłem wówczas istnienie Electrik Red, potraktowałem je trochę po macoszemu — jak się okazało — zupełnie niesłusznie. How to Be a Lady: Volume 1 zostało skrojone w ten sam sposób co fenomenalne Love vs. Money Dreama — do tego stopnia, że krążek można nazwać żeńską nań odpowiedzią, jeśli oczywiście zgodzimy się na założenie, że Dream mógł odpowiedzieć sam sobie, bo nominalnie tak to właśnie wyglądało. Owszem maniera muzyczna Dreama jest odrobinę robotyczna, a większość wychodzących spod jego ręki numerów jest osadzona raczej ciężko (z istotnym wyjątkiem wspomnianego już zaskakująco koktajlowego „So Good”), ale tylko dlatego że mosiądz, złoto i chrom niepodważalnie ważą swoje. Wielopoziomowej, szlachetnie skalibrowanej produkcji nie może przecież cechować prostota. Tym bardziej, że w owym czasie Dream nie brał jeńców i pewnie jechał po bandzie, dzięki czemu po raz kolejny razem z dziewczynami z Electrik Red udało mu się rozbić bank (nie komercyjnie, ale kto w tym momencie szczerze by się tym przejmował?). Z perspektywy czasu How to Be a Lady: Volume 1 jest równie klasyczne co futurystyczne — zarówno brzmieniowo, jak i tematycznie Electrik Red niewątpliwie wychodzą z tradycji girlsbandowego R&B, ale aranże i melodie Dreama przez 7 lat zupełnie się nie zestarzały (i moja prognoza jest taka, że potrzeba będzie jeszcze wielu, wielu lat, by okryły się patyną). Krążka na ten moment niestety nie znajdziecie na Spotify, ale jeśli w dalszym ciągu zastanawiacie się, dlaczego warto szukać całości, sprawdźcie koniecznie prototrapowe „Drink in My Cup” i powerelektropopowy hymn „Kill Bill”.

Dżesi

Bj The Chicago Kid In My Mind, Motown Records (2016)

Jest luty. Chwilę temu były urodziny i 10. już rocznica śmierci J Dilli. W związku z tym najprościej byłoby wybrać do Press Play muzykę tego pana właśnie, albo bożyszcza D’Angelo, któremu od 11.02 na karku wiszą już 42 wiosny. Ja jednak zrobię tutaj miks, bo intensywnie faszerowałam uszy w ostatnich dniach Rihanną  do której zdecydowanie nie jestem nastawiona Anti. Ale po co skupiać się na niej, kiedy można chwilę uwagi poświęcić na wydawnictwo mniej komercyjne, jakim jest nowy album BJ the Chicago Kid? In My Mind oficjalnie ukazało się zaledwie kilka dni temu, niemniej już teraz śmiało mogę powiedzieć, iż skradło moje serce. Na tym soulowym wydawnictwie wyraźnie słyszymy, co kryje się w myślach Bryana, niezwykle subtelnie poruszającego wątki miłosne, seksualne, umysłowo intymne — jak to na klasyczny soulowy album przystało. Żeby jednak urozmaicić nieco płytę, z rapem pojawiają się Kendrick, Chance The Rapper czy Big K.R.I.T. i każdy z wymienionych uzupełnia gościnne występy dokładnie o to, czego brakowało do pełni fajności, dodając tym samym szczyptę wyjątkowej świeżości i nawiązując do „nowoczesności”.

Dzięki temu wydawnictwu przypomniałam sobie również o Raphaelu Saadiqu, którego BJ przywołuje w jednym z utworów. The Way I See It leci teraz na pętli, a ja myślę sobie, jak cudownie że tyle wspaniałej muzyki dociera do nas zza wód wielkich i nie tracą one nic na ważności, choć powstawały niemal dekadę temu.

Eye Ma

Keri Hilson No Boys Allowed, Interscope (2004)
Zaczęło się od tego, że będąc już naprawdę zdezorientowana wszystkimi gierkami facetów, a jeszcze bardziej podirytowana własnym zachowaniem, przypomniałam sobie „Breaking Point”. Piosenka, pod której słowami, mogłabym się podpisać rękoma i nogami w ostatnich tygodniach, zaprowadziła mnie właśnie do No Boys Allowed. I dopiero teraz w pełni zrozumiałam, że ten album powinien zagościć na każdej półce silnej i niezależnej kobiety. Zaczynając od pulsującego „Buyou”, przez łagodne „Pretty Girl Rock” czy płaczliwe „Toy Soldier”, a kończąc na pełnym żalu „So Good”. Chcecie tego czy nie, relacje damsko-męskie to jest wojna. WOJNA. W-O-J-N-A. W O J N A !!! Ale z odpowiednim soundtrackiem, takim jak ten, można przeżyć załamanie sercowo-miłosne, nie tracąc przy tym rozumu. Chyba. Taką mam przynajmniej nadzieję. A tak poza tym – Keri, do cholery, gdzie ty się podziewasz?!

 K.Zięba

José James ‎Blackmagic, Brownswood Recordings (2009)

Ciepło przyjęte albumy dla Blue Note oraz udział w dziesiątkach festiwali sprawiły, że nikt o zdrowych zmysłach nie podważa wartości Jamesa we współczesnym kręgu jazzowej wokalistyki. Przynależność do tego typu specjalizacji nie była jeszcze tak oczywista w czasach, gdy José ukierunkowywał swą artystyczną dojrzałość pod okiem Gillesa Petersona. Wydanemu w 2009 roku Blackmagic faktycznie najbliżej do okołojazzowego świata, jednak dzięki produkcjom Flying Lotusa, Moodymana czy Mitsu The Beatsa – gatunkowa klasyfikacja albumu jest znacznie trudniejsza od wszystkich płyt, które José sygnował po 2010 roku. Wydaje się ponadto zupełnie niepotrzebna z uwagi na jej brzmieniowy kosmopolityzm. To zasługa zarówno stałych współpracowników Jamesa (świetni Gelder i Kuroda) jak i trzech fenomenalnych produkcji wspomnianego wyżej Flying Lotusa — na czele z „Made For Love” będącego absolutnie najbardziej faworyzowanym przeze mnie momentem na Blackmagic.

Rafał Kulasiński

 Willie Hutch The Mack, Motown (1973)

Stary dobry Willie. Ta płyta ociera się o geniusz dzięki ładunkowi emocji, wokalowi Hutcha i fantastycznej muzyce. Artysta z lekkością porusza się po soulowych dźwiękach zachowując przy tym wielką grację. Ponad 36 minut czystego szaleństwa do którego wracam niezwykle regularnie. Płyta była oficjalnym soundtrackiem do filmu o tym samym tytule, który opowiada o alfonsach. Abstrachując już od oceny filmy, ścieżka dźwiękowa stoi na najwyższym możliwym poziomie. Willie był geniuszem, a The Mack to tylko jeden z bardzo wielu dowodów, który to potwierdza. Koniecznie trzeba wspomnieć o tym, ile rapowych utworów nie powstałoby, gdyby nie sample użyte z tego wydawnictwa. Magia, 11/10.

Brzózkaaa

Salt-n-Pepa Very Necessary, The Island Def Jam Music Group (1993)

Szesnaście lat, które minęło od premiery „Pony” Ginuwine’a przestało mieć jakiekolwiek znaczenie, kiedy efekt Magic Mike’a ponownie wywindował to nagranie na szczyty sprzedażowych list przebojów. Mam nadzieję, że teraz, dzięki nieodpartemu urokowi Deadpoola, paniom z Salt-n-Pepa też trochę wypchają się portfele. Wychodząc z tą myślą z kina, postanowiłam porządnie odkurzyć ich czwarty studyjny album. Chociaż z naszej miskowej perspektywy aż strach o tym pomyśleć, to zdaje się, iż spora część współczesnych kinomanów ma niewielkie pojęcie o kobiecym hip hopie pierwszej połowy lat 90-tych. Na szczęście, dzięki wykorzystaniu w filmie hitu „Shoop” z 1993 roku, istnieje duże prawdopodobieństwo, że i płyta Very Necessary znowu zacznie się intensywnie kręcić nie tylko w moim odtwarzaczu. Na zachętę wiele nie potrzeba — tak naprawdę wystarczy tylko dotknąć przycisku play, żeby zostać wciągniętym w bezkompromisową i kompletnie bezpruderyjną muzyczną rzeczywistość grupy z Queens. Bez względu na tematykę kawałka, każdy wers ma tu znaczenie, a każdy beat podkreśla siłę kobiecej niezależności. Poza wspomnianym już „Shoop”, krążek przyniósł takie hity jak „Whatta Man” nagrany wspólnie z En Vogue, czy nagrodzony Grammy „None of Your Business”, a ponad to wszystko pokrył się pięciokrotną platyną. I jak? Myślę, że dalsza reklama jest już zbędna.

Antkovsky

Lil Wayne Tha Carter III Cash Money Records (2008)

W 2008 roku odkryłem nową postać na scenie amerykańskiego rapu. Nową dla mnie, bo wcześniej moja jedyna styczność z tą osobą miała miejsce przy okazji singla „Soldier” grupy Destiny’s Child. Jeśli pomyśleliście o T.I.’u, pudło. Mam na myśli Lil Wayne’a — człowieka, który osiem lat temu wydał album dziś zaliczany do klasyki gatunku. Tha Carter III okazał się ówczesnym strzałem w dziesiątkę. Weezy był na szczycie, pojawiał się wszędzie… można było pomyśleć, że wyskoczy zaraz z lodówki, włączył swoje „auto-tune’owskie” alter-ego i przede wszystkim sprzedał milion egzemplarzy albumu w ciągu pierwszego tygodnia od premiery. To był niesamowity sukces, a stały za nim naprawdę mocne single — „Lollipop” ze Static Majorem, który zmarł jeszcze przed wydaniem krążka, do dziś tłuczące szyby w oknach od basu „A Milli” (nienaganna produkcja Bangladesha), „Got Money”, czyli banger „tamtych czasów” (bo dziś amerykański rap brzmi jakby zmienił się o 180 stopni od tego sprzed niemalże dekady), nagrany wspólnie z T-Painem, a także „Mrs. Officer” – delikatny przyjemny kawałek z głosem Bobby’ego Valentino w refrenie. Oprócz świetnych singli, na płycie znalazła się plejada uznanych producentów, włączając w to Kanyego, Alchemista czy Swizz Beatz’a. Na Tha Carter III Wayne przeszedł samego siebie, doskonale bawił się słowem, co dla słuchacza jest niebywałą atrakcją, barwą głosu i emocjami sterował w taki sposób, aby poruszyć słuchacza („Tie My Hands”), a także próbował eksperymentować i nie bał się związanego z tym ryzyka. To właśnie dlatego album ten osiągnął taki sukces, Lil Wayne trafił na dobre do mainstreamu, a magazyn The Rolling Stone umieścił go na liście 500 najlepszych albumów wszechczasów.