the avalanches

The Avalanches zabierają nas w senny trip

The Avalanches z gościnkami Sampy the Great, Denzela Curry i Tricky’ego

Plądrofoniczni książęta zapraszają na kolejnego tripa. „Trip” ów z resztą pojawia się tutaj nieprzypadkowo, bowiem zarówno progresywny charakter „Take Care In Your Dreaming” jawi się jak fascynujący międzplanterany przelot, jak i tytułowy sny, którymi zająć się należy, czy wręcz wypada je asekurować. naprowadzają nas bardzo bezpośrednio w kontekst introspektywnych, fraktalicznych rzeczywistości po psychodelikach. Dorzućmy do tego gościnny udział legendy paranoicznej osiedlówy z brytyjskich endsów, czyli marnotrawnego syna triphopowej sceny Tricky’ego z super sayianem z Florydy Denzelem Curry oraz zambijską amazonką i królową rapsowych przelotów Sampą the Great i rzeczony trip przybiera nam wymiarów podróży również po pieleszach współczesnej quasirapowej sceny. Jakby jednak owej wycieczki u boku The Avalanches nie interpretować, wniosek jest jeden. Faza jest konkretna.

The Avalanches dzielą się nagraniem z gościnnym udziałem Freddiego Gibbsa

Na ostatni album od zespołu The Avalanches czekać musieliśmy 16 długich lat. Pół roku po wydaniu znakomitego Wildflower, trafił do nas ich nowy numer zatytułowany „Bad Day”. Na tym przesiąkniętym dillowym vibem, samplującym „Strawberry Letter 23” Shuggie Otisa oraz „For Once in My Life” Steviego Wondera numerze, gościnnie udziela się mający w zanadrzu jak zwykle kilka gangsterskich przechwałek — Freddie Gibbs. Nie wiadomo do końca czy jest to nowy utwór, czy tylko odrzut z albumu. Optymizmem napawa jednak fakt, że panowie wspomnieli niedawno za pomocą swojego konta na Twitterze o nagrywanym właśnie tracku, w którym wersami zajęli się Pos z De La Soul oraz Spank Rock. Jest więc szansa, że na kolejny materiał od Australijczyków nie będziemy musieli czekać aż tyle czasu.

Nowy teledysk: The Avalanches feat. Camp Lo „Because I’m Me”

Wildflower autorstwa The Avalanches to bez wątpienia jedno z najmocniejszych wydawnictw tego roku. Jeżeli do sięgnięcia po ten album nie przekonały Was jeszcze poprzednie single lub nasza recenzja, to z pewnością zrobi to fantastyczny klip do jednego z najlepszych momentów krążka, czyli „Because I’m Me” z gościnnym udziałem Camp Lo. Australijscy mistrzowie samplingu postanowili pozostać pod ziemią i podobnie jak w poprzednim klipie do „Subways” akcja rozgrywa się w metrze, gdzie pewien dzieciak, przypominający młodego Michaela Jacksona z czasów Jacksons 5, za wszelką cenę próbuje skraść lub może raczej podarować serce pewnej zupełnie niezwracającej na niego uwagi dziewczynie sprzedającej tam bilety. Jakim efektem zakończą się te umizgi? Przekonajcie się sami, odpalając ten niesamowicie klimatyczny obrazek.

Recenzja: The Avalanches Wildflower

The Avalanches

Wildflower (2016)

Modular, Astralwerks, XL, EMI

Z procesem samplowania było w historii muzyki różnie. Od odmieniających ją na zawsze albumów DJ-a Shadowa, po niezbyt kreatywne przeróbki ogranych hitów przez ekipę, którą kierował swego czasu Puff Daddy. Zdecydowanie po tej jasnej stronie mocy stoi australijska ekipa The Avalanches, która przysłowie „W życiu wszystko jest pożyczone„ przekłuła w znakomity album, czyli wydane w 2000 roku Since I Left You. Tony sampli złożyły się w niezwykle świeżo brzmiący twór, do dzisiaj robiący wrażenie i podziw słuchaczy na całym świecie. Po niemal 16 latach, które jak już wiemy, nie poszły na marne, otrzymujemy wreszcie następcę tego dzieła, czyli Wildflower.

Przez 16 lat zmieniło się wiele. Skład zespołu, podejście i oczekiwania fanów co do muzyki, sposób jej rozpowszechniana czy też techniki produkcji. To co rzuca się już po pierwszym przesłuchaniu, to fakt, że Australijczycy nie próbowali nadążyć za trendami, nawet przez sekundę nie kombinowali, aby przypodobać się dzisiejszemu odbiorcy. Nagrali album, który mógłby zostać wydany wkrótce po debiucie. Paradoksalnie archaiczność brzmienia sprawia, że w dzisiejszych naszpikowanych elektroniką czasach album brzmi niezwykle świeżo i oryginalnie. Co prawda słychać gdzieniegdzie inspiracje i podobieństwa do tego, co już słyszeliśmy — singlowy „Frank Sinatra„ spokojnie znaleźć by się mógł w repertuarze Gorillaz, a „The Noisy Eater„, w którym gościnnie udziela się Biz Markie, brzmi jak żywcem wyrwany z Hello Nasty i aż prosi się o wejście któregoś z Beastie Boysów. Słuchając albumu kilkakrotnie, staje nam przed oczami również J Dilla, w szczególności ten z Donuts, oraz jego kolega Madlib. Całość jednak broni się jako spójny i bardzo przemyślany twór. O tym jak mocno artyści dążyli do zrealizowania swojej wizji, świadczy chociażby historia z próbą wyczyszczenia sampla z nagrania szkolnego chóru wykonującego „Come Together„ Beatlesów. Tak bardzo pasował on na swoim miejscu, że w ostateczną legalizację tego utworu zaangażowani zostali nawet Paul McCartney oraz Yoko Ono.

Okiełznanie takiej ilości sampli (w jednym z wywiadów Robbie Chater powiedział, że może być ich nawet ponad 3500) wydaje się nie lada wyczynem. Znajdziemy tu bowiem m.in psychodelię z lat 60-tych, znane muzyczne motywy, filmowe cytaty, nowojorski punk sprzed ponad trzech dekad, odgłosy śmiejących się dzieci czy też szczekające psy. Wydawać by się mogło, że taka ilość i rozstrzał stylistyczny przerodzi się w jeden wielki chaos i ciągłe żonglowanie kolejnymi motywami. Długi czas przygotowywania albumu pozwolił jednak na idealne zgranie całego tego bałaganu w pełnoprawne utwory, które dopiero po kilku przesłuchaniach odkrywają przed nami mnóstwo niespodzianek, co przyznać trzeba — sprawia autentyczną frajdę. Przyczyniły się też do tego dwie rzeczy, które zmieniły się od pierwszego wydawnictwa. Do sampli dołożone zostały też żywe instrumenty i przede wszystkim — wokaliści. A wśród nich znajdziemy cały przekrój indywidualności. Od rymujących (m.in. MF Doom, Camp Lo, Danny Brown czy wspomniany wcześniej Biz Markie) po tych śpiewających (z tych bardziej znanych pojawiają się tu Father John Misty, Jonathan Donahue z The Flaming Lips czy też Toro Y Moi). Pomimo że to różne muzyczne światy, wszyscy oni, podobnie jak muzyczne zapożyczenia, bardzo interesująco wkomponowani zostali w całość, która na szczęście nie pozostawiła  po sobie wrażenia producenckiej składanki. Jak głosi tytuł jednego z utworów, wszystko żyje tu ze sobą w jednej wielkiej harmonii.

„They say I’m a thief, They callin‚ me thug, They say I’m a killer, I just say „wassup?„ rapują kolesie z A.Dd+ w „Live a Lifetime Love”. I taka właśnie jest ta płyta. Bezpretensjonalna, pełna pozytywnej energii, obalająca głoszoną przez niektórych tezę,  że wartościowa muzyka powinna być smutna. Jeden z tych albumów, który odpalony rano ustawi każdemu dobry humor aż do końca dnia, po który w pierwszej kolejności powinni sięgnąć wszyscy nieuznający granic pomiędzy gatunkami.