Jest rok 1996. Mniej więcej w tym samym czasie co Lil’ Kim, do studia Def Jam wchodzi Inga i nagrywa swój debiutancki krążek. Kiedy przy płycie miesza producencki duet Trackmasters , od razu jest ona skazana na sukces. Nie inaczej było w przypadku Ill Na Na.
Płyta jest wyraźnie pod wpływem wschodniego wybrzeża, wzmocniona jeszcze bardziej przez gigantów tamtych czasów – gości takich jak Jay-Z, Method Man i Havoc. Choć stopień używania słów ‚bitch, pussy, sex’ przez Foxy Brown jest mniejszy niż u Kimberly, również pojawia się tematyka relacji damsko-męskich. Poza tym słychać, że raperka ma obsesja na punkcie mody i mafii. Największym powodzeniem cieszył się singiel „I’ll Be”, który rozszedł się w nakładzie pół miliona. W rankingu stacji VH1 ‚100 najlepszych piosenek hip hopowych’ numer znalazł się na 52. pozycji. Do tej pory sprzedano ponad półtora miliona kopii Ill Na Na.
Tak samo jednak jak w przypadku Lil’ Kim, Foxy nie jest już w stanie nagrać czegoś w podobnym stylu. Bądźmy realistami w tej dziedzinie, ale nie zapominajmy o drogach które przetarły te dziewczyny m.in dla Nicki Minaj. Niestety, 15. lat po premierze Ill Na Na i Hardcore przemysł muzyczny zamienił kobiecy rap w kiczowaty pop-art, niczym nie przypominający pierwowzorów.
Komentarze