Recenzja: Buddy Harlan & Alondra

Data: 19 września 2018 Autor: Komentarzy:

Buddy

Harlan & Alondra (2018)

RCA Records

Życie w Compton do łatwych nie należy. Raperzy z Los Angeles pokazują nam to już od ponad trzech dekad. Wszechobecna przemoc jednych zmusza do chwytania za spluwę, innych do opuszczania miasta w poszukiwaniu lepszego życia. To, że w tym piekle jest również miejsce dla przeciętnego Joego, pokazał kilka lat temu Kendrick Lamar. Dziś zwykłym kolesiem z Compton jest po prostu Buddy.

A zaczęło się zupełnie odwrotnie. Kontrakt z Pharrellem Williamsem podpisał jeszcze jako nastolatek, dzięki czemu pracował w otoczeniu wielu topowych artystów — takie warunki mogą być błogosławieństwem albo przekleństwem. W przypadku Buddy’ego cierpliwe oczekiwanie na własny moment poskutkowało dwiema mocnymi epkami w ubiegłym roku.

Harlan & Alondra to róg ulic, na których znajduje się dom rodzinny Buddy’ego. Powrót do korzeni i lojalność to jeden z motywów albumu, co słychać zresztą także w jego brzmieniu. Raper przede wszystkim czerpie pełnymi garściami z tradycji zachodniego wybrzeża. Dostajemy więc całą masę podkładów podszytych specyficznym vibe’em z LA. Całość otwiera melodyjne „Real Life S**t”, a po drodze trafimy też na bardziej współczesne brzmienia („Shameless”, „Black”). „Trouble on Central” to powrót do Miasta Aniołów z lat 90., natomiast „The Blue” cofa nas aż do ery funku i disco. Nad beatami czuwali Mike & Keys wspierani przez takie nazwiska jak Terrace Martin, Scoop DeVille, czy DJ Khalil. Mimo że produkcje są różnorodne, udało się tu zachować między nimi spójność. Wszystko pasuje do siebie jak ulał i aż nie chce się wierzyć w historie Buddy’ego, który miał rzekomo odwiedzać sklep z zabawkami w obawie, że podczas produkcji dopadnie go nuda.

Swoją drogą ta anegdota świetnie oddaje jego charakter. To z jednej strony lekkoduch, który dużą część swojego czasu poświęca na dobrą zabawę, używki i chill. Z drugiej strony kiedy słucha się albumu, nie ma się wrażenia, że wpłynęło to w jakiś sposób na jego treść. Poważne tematy idą w parze z tymi lekkimi, a gospodarz żongluje nimi z utworu na utwór. To dodaje Buddy’emu autentyczności. Dzięki temu nawet bardziej staje się chłopakiem z sąsiedztwa, z którym można wspólnie zapalić, a potem wykrzyczeć „Fuck Donald Trump”. Oczywiście nie jest to tekściarz, który zarzuca nas wersami z podwójnym dnem, ale bardzo dużo nadrabia warsztatem. A trzeba przyznać, że połączenie śpiewu i rapowania wychodzi mu znakomicie.

Albumów, zarówno ambitnych, jak i tych błahych w ostatnim czasie nie brakowało. Brakowało jednak krążka, który skutecznie łączyłby te dwie cechy, bez robienia niczego na siłę. Buddy niejednokrotnie wspomina w wywiadach, że chce uniknąć zaszufladkowania i trzeba przyznać, jak dotąd mu się to udaje. Historia zwykłego chłopaka z Compton staje się przez to bardziej autentyczna i interesująca.

Komentarze

komentarzy