The Ink Spots, mimo, że w owym czasie byli za oceanem bardzo popularni, obecnie, szczególnie na Starym Kontynencie, należą niestety raczej do tych zapomnianych wykonawców z przeszłości. Nie wydaje się ich największych hitów w nowych odsłonach, nie wznawia się ich największych przebojów w limitowanych edycjach, nie puszcza się ich w stacjach radiowych. Mimo, że jest co wznawiać, bo w latach 30tych i 40tych ubiegłego wieku muzyka The Ink Spots w Ameryce święciła nie lada triumfy.
Jako czarnej grupie wokalnej, w czasie, kiedy segregacja rasowa była na porządku dziennym i wyznaczała większość panujących obyczajów i zachowań społecznych, The Ink Spots zdobyli sobie rzesze zwolenników wśród białej publiczności. Dowodem na to są trzy numery jeden, na „białej” ówcześnie liście przebojów, obecnie znanej jako Hot 100, w latach 40tych. Cieszący się największym sukcesem utwór „The Gypsy” spędził na jej szczycie 10 tygodni z rzędu w roku 1946. Co ciekawe, równocześnie utwór został nagrany przez dwójkę białych wykonawców – nieprzeciętnej urody wokalistkę i aktorkę Dinah Shore oraz jednego z najbardziej znanych białych liderów Big Bandów – Sammy’ego Kaye’a. Jednakże tylko wykonaniu The Ink Spots udało się znaleźć na miejscu #1, pozostałe dotarły kolejno do pozycji #2 i #4. Na szczycie listy R&B, znanej wtedy jako Juke Box Race Records, utwór natomiast spędził trzy tygodnie.
The Ink Spots powstało w roku 1930 w Indianapolis, jednak na prawdziwy komercyjny sukces przyszło im poczekać blisko dekadę. Ich muzyka to połączenie tradycyjnego rhythm & bluesa, rock and rolla i doo-wopu z elementami jazzu. Od drugiej połowy lat 30tych nagrywali m.in. dla wytwórni Victor Records i Decca Records. Wtedy też stopniowo zaczęli zdobywać coraz większą popularność. Na nieszczęście grupy, większość ich hitów przypadała na okres przed rokiem 1942, kiedy to pod nazwą Harlem Hit Parade została stworzona amerykańska czarna lista przebojów. Dlatego też ciężko stwierdzić w jakim stopniu odniosły sukces ich wcześniejsze hity, a tych niewątpliwie było wiele. Zwykle jako pierwszy przełomowy podaje się utwór „If I Didn’t Care” z 1939 roku, a kolejne to „Address Unknown” (1939), „My Prayer” (1939), „When The Swallows Come Back To Capistrano” (1940), „Whispering Grass” (1940), „Do I Worry” (1940), „Java Jive” (1940), „I Don’t Want To Set The World On Fire” (1941) i „Shout, Brother, Shout” (1942). Ich pierwszym oficjalnym #1 na Harlem Hit Parade był kawałek „Don’t Get Around Much Anymore” z muzyką napisaną przez Duke’a Ellingtona w 1942 roku. Grupa nagrywała w często zmieniającym się składzie i niestety bez większych sukcesów do połowy lat 60tych. Szacuje się, że przez szeregi Ink Spots mogło przewinąć się kilkadziesiąt, czy nawet kilkaset osób, jednakże oficjalnie za członków The Ink Spots przyjmuje się tylko tych, którzy nagrywali z nimi dla Victor Records i Decca Records. Jedynym obecnie żyjącym członkiem grupy jest Huey Long, który w kwietniu tego roku skończył 104 lata.
The Ink Spots, The Gypsy
[audio:03 The Gypsy.mp3]
Komentarze