koncert

Siostra zaprasza na Juwenalia do Łodzi

Yeey ludzie wpadajcie do Łodzi :) Tym razem nie nawale jak ostatnio na WCh i bede na pewno. W tym roku mamy jeden stricte hip hopowy wieczor ktorego gwiazda beda Naughty By Nature. Yeah, I know. Old shit. Ale mimo to, skoro koncert za free chyba warto. Poza tym spora zbieranina polskich gwiazd i zespolikow hip hopowych. Pobawimy sie na pewno.

Anyway, wrzucam line-up z soboty bo w piatek jakies duperele bedą. See you there ;)

SOBOTA – 26 maj

Godz. 20.00 dj set Born to Roll
Godz. 20.30 Łódzcy Rezydenci
Godz. 20.50 Pierwszy Milion
Godz. 21.10 WSZ&CNE
Godz. 21.30 Familia hp
Godz. 21.50 Thinkadelic
Godz. 22.10 Massey
Godz. 22.30 Trzeci Wymiar
Godz. 23.00 Don Guralesko
Godz. 23.30 TEDE
Godz. 0.15 Naughty By Nature
Godz. 1.45 dj set Born to Roll

more info: http://www.juwenalia07.com/

Warsaw Challange 2007


Jestem tam 12 maja. Wpadajcie. Więcej info na hip-hop.pl
EDIT: Cóz zycie weryfikuje nasze plany. 12 maja praca zatrzymała mnie w Łodzi. Ale bawcie się dobrze!

Macy Gray w Polsce!

Macy Gray, 15 czerwca 2007, godz. 19:00, Warszawa, Amfiteatr w Parku Sowińskiego
Koncert Macy Gray odbędzie się 15.06. w warszawskim Parku Sowińskiego. Będzie to już drugi występ tej artystki w Polsce. Pierwszy przyciągnął komplet widzów do Sali Kongresowej. Agencja Good Music, która organizuje czerwcowy koncert zapewnia, że będzie to niepowtarzalna okazja dla tych, dla których bilet do Kongresowej okazał się zbyt drogi. „Bilety w przystępnej cenie, dostępne będą w sprzedaży od 10 kwietnia” – informują organizatorzy. Wstęp do Parku Sowińskiego od godziny 18.30.. Koncert o 20.00. Bilety dostępne będą w następujących punktach sprzedaży: Shortcut Traffic-Club, Kasy Teatralne CH Galeria Mokotów, Ch Reduta, CH Wola Park oraz sieć Media Markt i Saturn. Sprzedaż ogólnopolska: sieć Ticketpro (http://www.ticketpro.pl/) oraz Eventim (http://www.eventim.pl/) oraz za pośrednictwem http://www.shortcut.pl/ oraz na www.goodmusic.com.pl. Ceny biletów zaczynają się od 100 zł.

Source:cgm.pl

Przy okazji kilka fotek z imprezy z okazji wydania najnowszego albumu Macy:

07 Boost Mobile Concert – backstage

Polaroidy zza sceny. Nie pytajcie o co chodzi, po prostu nie ma co postować dzisiaj. Poza tym dawno nie dawałam żadnych zdjęć.


Nas i Kelis. Kelis ma nową fryzurkę, której niestety tutaj nie widać. Boski look.


Więcej państwa Jones oraz XzibitThe Game.


Brandy wraz z Rise Against.

Koncertowa wiosna

Podsumujmy nadchodzącą hip hopowa wiosnę w Polsce:

9 kwiecień – M.O.P – Warszawa (klub The Fresh)

15 kwiecień – Craig G i Marley Marl – Poznań (klub Eskulap)

23 kwiecień – Busta Rhymes – Warszawa (klub Palladium)

12 maj – Killah Priest – Poznań (klub Blue Note)

13 maja – Redman – Katowice (Nowy Megaklub)

26 maja – Naughty By Nature – Łódź (juwenalia)

8 czerwca – NaS – Warszawa – szczegóły nieznane

29 czerwca – The Roots – Gdynia (lotnisko Babie Doły) – Heineken Open’er Festival

30 czerwca – Beastie Boys – Gdynia (lotnisko Babie Doły) – Heineken Open’er Festival

Redman w Polsce

Kolejna gwiazda z za oceanu odwiedzi Polskę. Już 13 maja w Katowicach na pierwszym i jedynym koncercie w Polsce wystąpi Redman.

Zapowiada się niezły melanż, Redman wraz z ekipą z pewnością rozniosą Nowy Megaclub w pył. Nie przegapcie tej okazji.

Bilety w cenie 110 zł w przedsprzedaży, 120 zł w dniu imprezy do nabycia od 6 kwietnia w sieci sprzedaży ticketpro na terenie całego kraju: www.ticketpro.pl

Redman promuję swoja najnowszą płytę „Red Gone Wild” (link do albumu na stronie the dice game). Pierwszym singlem z tego krążka jest kawałek wyprodukowany przez Timbaland pt. „Put It Down”.

Source: hip-hop.pl

Busta Rhymes w Polsce

Z przyjemnością zawiadamiamy, że jeszcze w kwietniu odbędzie się pierwszy i jedyny koncert w Polsce Busta Rhymsa w ramach trasy „The Big Bang Tour” 2007. Organizatorem jest Firma Pimp Energy Drinks, zaś do realizacji i obsługi eventu została zatrudniona firma Plej. Koncert odbędzie się 23 kwietnia 2007 w warszawskim Klubie Palladium (dawne Kino Palladium) ul. Złota 9. Szczegóły niebawem.

Source:hip-hop.pl

To jest jakis niesamowity najazd gwiazd amerykańskiego hip hopu na Polskę. Przypomnijmy, ze w tym roku pojawił sie juz u nas w kraju Method Man. 9 kwietnia bedziemy mieli okazje goscic M.O.P (wwa) oraz niedługo potem bo 26 maja Naughty By Nature (ldz). 8 czerwca wystąpi NaS (znów wwa) a na Openerze w Gdyni zobaczymy The RootsBeastie Boys. Niebo dla fanów hip hopu.
Czyżby brak targetu w Stanach? Heheh.

Nas w Polsce

8 czerwca w Warszawie na jedynym koncercie w Polsce wystąpi nowojorska gwiazda muzyki hip-hop NAS, promujący swój najnowszy album „Hip Hop is Dead”.

Nas (Nasir Jones) to bez wątpienia jedna z największych gwiazd muzyki Hip-Hop. Debiutował jako 19-latek w 1994 roku albumem „Illmatic”, który przez większość krytyków i fanów uznawany jest za jeden z najlepszych albumów w historii muzyki. To na nim znajduje się m.in klasyczny utwór „One Love” wyprodukowany przez Q-Tipa. NaS nagrał 10 albumów, oprócz debiutanckiej płyty warto wyróżnić z nich „I am”, którego produkcją zajął się Dj Premier (Gang Starr), „Stillmatic” z 2001 roku, którym udowadnia swój liryczny geniusz, czy dwupłytowy „Street Disciple”. Współpracował z takimi gwiazdami jak: Wu Tang Clan, Mobb Deep, Kool G Rap, Busta Rhymes, Missy Elliot, Lauryn Hill, Gang Starr, Foxy Brown, Aaliyah, Puff Daddy, Notorious B.I.G, Big Pun, DMX, Alchemist, Large Proffesor, a ostatnio nawet z Jay-Z i oczywiście ze swoją żoną Kelis. Album „Hip Hop is Dead”, wydany w 2006 roku zostal okrzyknięty hip-hopowym albumem roku.

Biety dostępne w sieci ticketpro od 10 kwietnia.

Szczegóły dotyczące koncertu wkrótce.

Source: cgm.pl

CLOSE-UP: Heineken Open’Er 2007 [Pt. 1]

Wygląda na to, że jedziemy ^_^

Co pewien czas będę regularnie przybliżał Wam sylwetki tegorocznych czarnych wykonawców. Przygotujcie się więc na Open’Erową Szkołę Przygotowawczą ;)

Nelly Furtado w trasie

Trwa trasa koncertowa Nelly Furtado. Oto fotki z Berlina:
Free Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.us

Nelly zagra jeszcze parę koncertów (niestety nie u nas) i prowadzi videoblog z trasy. Jest wesoło i sympatycznie, to przecież Nelly w końcu. Widac nie trzeba na siłę manifestować swojej oryginalności niczym Pink, wbijać się w cyrkową scenerię jak Aguilera, czy mieć za sobą dwie tańczące transwestytki, jak u Fergie. Wystarczy być Nelly Furtado i swoim urokiem i głosem powalic na kolana.

tu przykładowo z Londynu:

podczas jednego z koncertów Nelly zdradziła publiczności, że kolejnym singlem z Loose będzie piosenka In God’s Hands. Fajnie. Nelly nigdy zbyt wiele. A przy następnej trasie mogłaby wpaść do nas ;)

Erykah Badu – klipy z North Sea Jazz Festival 2006

I Want You

Klip 2 – Booty & Kiss Me On My Neck

Nic dodać, nic ująć – zdjęcia dał już wczesniej aaktt a teraz czas na klipy z 16 lipca tego roku prosto z MySpace Erykah. Info dzięki soulsistah.

Erykah Badu w Rotterdamie

Nie jestem zwolennikiem zamieszczania samych zdjęć, przyznam się, że nienawidzę tego robić, szczególnie jeśli to fotki z jakiegoś snobistycznego bankietu czy innego eventu dla gwiazd. Ale koncertu Erykah bym sobie nie darował. 3 dni temu, 16 lipca wystąpiła w Rotterdamie na North Sea Jazz Festival:

Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Erykah Badu 11 lipca w Parku Sowińskiego

Na początek wypadałoby opisać dwie kilkuset metrowe kolejki do wejścia na koncert i nas w czołówce jednej z nich. Gdy już łaskawie po 20 minutach opóźnienia rozpoczęto wpuszczanie ludzi na obiekt, jeden z egzekwujących bilety posłał nas do „środkowego wejścia”, którego tak naprawdę nie było. Przez to nieco się zakręciliśmy i nasze miejsca nie były aż tak dobre, jakbyśmy sobie to wymrzyli. W każdym razie staliśmy blisko sceny. Ja zaraz naprzeciwko Badu, za zaledwie trzema czy czterema osobami od barierki (tzn. na początku, bo później się nieco przesunąłem).

Jak już pisałem był mały poślizg toteż Sistars pojawiło się na scenie dwadzieścia kilka minut po dziewiętnastej. Widać było, ze przez to dziewczyny nieco skróciły swój występ, żeby Erykah nie musiała czekać (i przez to my musieliśmy czekać na Erykę, ale tylko chwilkę).

Zapowiadało się dobrze. Nie jestem fanem zespołu Sistars, ale wydawało mi się, że wystąpił w niepełnym składzie. Oprócz Natalii, Pauliny i Bartka pojawili się jeszcze Mariusz (którego pod koniec koncertu Natalia nazwała „romantycznym chłopakiem”), Przemo i Piękny Lolo (?), w każdym razie grał na perkusji.

Wszyscy byli ubrani na luzie. Natalia miała czerwoną krótką bluzkę, czarną sukienkę do kolan i czerwone japonki, a Paulina żółty top, podwinięte przed kolano jeansowe ogrodniczki, których ramiączka swobodnie opadały wzdłuż nóg, oraz jakieś dziwne kremowe buty na średniej długości obcasie. Uwagę przykuwał BarteQ, którego nie było słychać za często, za to był bardzo dobrze widoczny – miał czarną koszulę, do której miał wywiązany ciemno fioletowy krawat. Spodniom się nie przyglądałem, ale bodajże były to jeansy podwinięte za kolano. Jedyną rzeczą, która mi się w jego ubiorze nie spodobała, były czarne japonki. Do tego miał bardzo fajne duże modne okulary.

Zespół wypadł bardzo dobrze. Dziewczyny spisały się na pełną piątkę. Zagrały głównie utwory z ‚AEIOU’, co mnie trochę zmartwiło, bo po cichu liczyłem na coś z ‚Siły sióstr’. Zaczęły od utworu tytułowego i bardzo szybko rozgrzały publikę, co, jak się później okazało, było niczym w porównaniu do tego co miało nastąpić wraz z Badu.

Siostry grały głównie kawałki po angielsku, z wyjątkiem „Na dwa”, którego zagranie umotywowały tym, że „odweidziła nas poważna pani, i głupio by było, gdybyśmy jej klaskali na jeden czy na trzy”. Poza tym pojawiło się także „Boogeyman”, „Listen To Your Heart”, „Keep On Fallin”, „Freedom” (jedyny kawałek, który nie był z „AEIOU” – przy którym wszyscy najbardziej szaleli) oraz „Inspirations” na sam koniec.

(Utwory poza pierwszym i ostatnim nie są w kolejności). Ogólnie zespół dał dobry, chociaż jak już pisałem, trochę skrócony, względem pierwotnych zamierzeń, występ. Paulina z początku w była nieco drętwa i zdenerwowana. Stała przez cały czas w jednym miejscu, podczas gdy Natalia chodziła po scenie i była bardziej wyluzowana. Paulina rozkręciła się dopiero przy ostatnim kawałku.

Dziewczyny mówiły, że śniło im się, że Erykah zrobiła im warsztaty muzyczne i kazała im śpiewać piosenki z jakiejś książki, którą przywiozła.

Gdy już Sistars zniknęło za sceną, pojawili się panowie techniczni, którzy dobrych kilkanaście minut szykowali scenę dla Badu. Gdy już wszystko było gotowe, trochę się jeszcze nastaliśmy, zanim Badu pojawiła się na scenie. Przywitano ją oczywiście ogromnymi owacjami, co zresztą było chyba nieodłącznym elementem tego koncertu.

Erykah pojawiła się na scenie (i tu uwaga!) w różowym szlafroku. w biało-zielone kwiaty i liście. z kadzidłem w ustach. (Zresztą na początku wymachiwała tym kadzidłem nad sobą i trzymała je w ręku.) Na głowie miała ogromne afro jak z okładki Worldwide Underground (może nieco mniejsze). Spod szlafroka wystawało coś białego (o tym później). Do tego miała na nadgarstkach zawiązane dwa skórzane popielate paski, które idealnie komponowały się z butami w tym samym kolorze (które zresztą później okazały się kozakami). Na prawej ręce Erykah miała jakieś złote/srebrne obrączki, a na lewej dwa pierścionki z wielkimi czerwonymi oczkami.

Sam już za bardzo nie pamiętam od czego Erykah zaczęła. W każdym razie dała świetny dwugodzinny show, podczas którego działo się tak wiele, że nie jest się w stanie tego wszystkiego zrelacjonować. Badu mieszała i łączyła piosenki różnymi fajnymi Baduistycznymi przerywnikami. Wykonania były czasem tak freakowe, ze nie sposób było uchwycić, z jakiego utworu fragment wykonuje artystka. W każdym razie po kilku pierwszych utworach odwróciła się i zdjęła ten różowy szlafrok, ukazując się w bieli i kremie. Miała białą bawełnianą (?) gładką bluzkę i kremowe spodnie. na które nałożone były popielate kozaki. Wyglądała bardzo korzystnie.

Erykę cały czas oświetlał jeden biały reflektor, dzięki czemu zawsze była idealnie widoczna m.in. kiedy cała reszta zespołu była oświetlona kolorowym światłem i stanowiła wyraźne tło Eryki. Nie myślcie jednak, że artystka przez cały czas stała w miejscu i ani drgnęła. Już od samego początku (no od kiedy zdjęła szlafrok) biegała, skakała, tańczyła, trzęsła głową i robiła zabójcze komediowe miny. Ogólnie szalała.

Obok siebie pani Badu przez cały koncert miała rozłożone dwie konsolety. Jedną z jakimiś przyciskami, które naciskała w przerwach utworów, albo w ich trakcie, dla osiągnięcia różnych dziwacznych czasem dźwięków, a drugą prawdopodobnie z płytą winylową, albo czymś w tym rodzaju, bo żeby dźwięki (z drugiej konsolety) umilkły scratchowała coś na drugiej. Od początku pokazywała tym, ze to ona ma władzę na scenie i że jej zadanie nie ogranicza się jedynie do śpiewania, ale także do naciskania przycisków.

Zespół pani Badu (stojący na scenie podczas koncertu) był ośmioosobowy. Po obu stronach Eryki, ale trochę bardziej w głębi, stały dwie panie od background vocals. Pani po prawej do znudzenia przypominała Brandy (ale +20 lat i +30 kilo), a pani po lewej Truth Hurts (+10 lat, +10 kilo). W głębi za Eryką było stanowisko gitarzysty, po lewej stronie były usytuowane instrumenty klawiszowe i perkusja, a po prawej dwa stanowiska z jakimiś bębnami. Oprócz tego z lewej strony miedzy perkusją, a gitarą stał jakiś bardzo niski facet, który grał na bardzo wielu instrumentach dętych (jakieś flety itd).

Erykah zaśpiewała bardzo dużo utworów, których kolejności nie dało się spamiętać. Najwięcej tracków pochodziło chyba z „Mama’s Gun”, a najmniej (tylko 3) z „Worldwide Underground” (nie licząc w tej statystyce „Live”, z którego pod koniec występu pojawiło się „Tyrone”).

Występ można podzielić na dwie części, a wyznacznikiem tej przerwy było zniknięcie Badu ze sceny na kilka minut. Przed ową przerwą artystka wykonała m.in. (mogą być błędy) „On & On”, „… & On”, „Next Lifetime”, „Other Side of The Game”, „No Love”, „I Want You”, „Cleva”, „Hey Sugah”, „Danger”, „Didn’t Cha Know”, „Booty”, „Kiss Me On My Neck” i jeden nowy kawałek, w którym śpiewała ciągle „Your Mind”.

Gdy Erykah zeszła ze sceny część ludzi myślała, że to już koniec, bo w końcu show Badu trwał już przeszło godzinę. Jednakże zespół na pozostał na scenie co ujawniło, że to jeszcze nie koniec. Od początku koncertu na backstage’ach siedziały jakieś dwie murzynki, z czego jedna była łudząco podobna do Mary J. Blige, tyle, ze była szczuplejsza i młodsza. W trakcie przerwy Badu, ta pani podeszła do mikrofonu i zaczęła mówić do nas jakieś rzeczy, które zagłuszali mi ludzie za mną, krzycząc „Mary! Mary!”. W każdym razie powiedziała, że Erykah jest bardzo sławna i że nas kocha – jeśli oczywiście się nie przesłyszałem. Podobno była ona siostrą Eryki.

Po chwili znów pojawiła się Erykah – jednakże nie była sama. Była z nią Kister, która prowadzi jedyny fansite o Eryce na świecie i tak się składa, że akurat jest Polką. Erykah przedstawiła nam Ją, i trzy razy powtórzyła adres strony, po czym nagrodziliśmy dziewczynę gromkimi brawami (a co – należy Jej się). Do tej pory explodowała energią wyginając się na scenie, jednakże prawdziwy boom energetyczny zaserwowała nam wraz z „Penitentiary Philosophy”, które omalże nie zwaliło mnie z nóg, bo była aż tak boskie w wykonaniu na zywo. Kawałek miał ogromny power, a Erykah udawała opętaną miotając się i kręcąc potęznym afro. Zaraz potem piosenkarka zaśpiewała kolejny mój ulubiony track „My Eyes Are Green” i… zrobiła to przy okazji odgrywając scenkę rodzajową. W zasadzie przy większości piosenek gestykulowała i pokazywała o czym śpiewa, jednakże tutaj przeszła samą siebie. Odegrala scenę z płaczem, odrzuceniem, złamanym sercem, a przy okajzi bawiła się z publicznością modlując głosem i zwklejąc ze śpiewaniem kolejnych linijek (przy tym rzucała tajemnicze uśmiechy). Zaraz potem wykonała fragment „Appletree”, aby przejść do performansu number one w moim odczuciu – a mianowicie „Love of My Life”.

Poza dwoma poprzednimi utworami był to niewątpliwie najmocniejszy punkt programu. Bit do kawałka został zmieniony na deseń surowego bitboxowego podkładu, i świetnie wpasowywał się w śpiew Eryki. To było coś czego nie da się zapomnieć m.in. ze względu na rap Eryki. Ale nie były to dwie linijki, tylko bite dwie zwrotki. Najbardziej rozbroił wszystkich tekst: „I’m Badu and I wanna say I’m the craziest muthafucka all over the world” (czy coś w tym stylu). W tym momencie publiczność (w tym ja) oszalała po raz kolejny i zapewniam, że nie ostatni. To „Love of My Life” trwało przynajmniej kilkanaście minut!

Przed kawałkiem artystka zapowiadała, że już kończy i w ogóle, ale wykonała jeszcze „Tyrone” i „Bag Lady” przy którym Erykah biegała z jednego na drugi koniec sceny i uściskiwała ręce fanów. Ja niestety stałem już zbyt daleko (bo jakoś przez to wszystko z początku oddaliłem się gdzieś do połowy, przez co już później nikogo nie znalazłem Rolling Eyes), ale gdybym się tak drastycznie nie cofnął do tyłu, to może także miałbym okazję dotknąć Eryki. W każdym razie artystka próbowała się nawet kłaść na rękach fanów tak jak w klipie do „LOML”, ale ostatecznie tłum nie uniósł Jej, tak jak powinien, bo za Eryką latał w kółko (tylko w tym numerze) jakiś ochroniarz, który podawał Jej rękę, żeby nie przewróciła się itd. No i na „Bag Lady” się skończyło. Artystka dostała nieziemskie brawa, które trwały jeszcze długo po tym jak opuściła scenę.

Występ był genialny. Artystka brzmiała dokładnie tak jak na albumach studyjnych, a nawet lepiej. Każdy utwór był zaśpiewany z ogromnymi emocjami i powerem. Nie było „Want some pussy”, za to kilka razy krzyczała „How Are U Feelin?”, na co tłum bił brawo i piszczał (szczególnie Ci ludzie za mną). Występ był przeboski, zresztą tak jak Erykah. Jeśli przyjedzie kiedyś jeszcze do nas, to na pewno się tam pojawię.



*EDIT: musze wtrącić swoje pięć groszy gdyż też tam byłam ;) koncert był genialny i Aaktt opisał go tak dokładnie, że niewiele można dodać. Powiem tylko, że byłam jednym ze szczęsliwców, którym udało sie pochwycic dłoń Erykah gdy pochylała się tuż nad nami i nad barierką. Jestem zachwycona i zaczarowana. Erykah, my Queen, ach!
siostra

Heineken Open’er – dzień 3 – koncert Kanye West’a

Na rozgrzewkę trochę fotek z otoczenia festiwalowego:

Yey! Wróciłam z wakacji. Szybko wrzucam relacje z 3 dnia Open’era bo jutro kolejny koncert – tym razem mojej wielkiej miłości – Erykah Badu.
Ogólnie lansowałam się na terenie festiwalu z chłopakiem już od godziny 16 popijając rozwodnione Heinekeny ;) i obczajając atmosferę. Organizacja moim zdaniem bardzo dobra – nie mogę się do niczego przyczepić. Chyba że do szajskich bonów zamiast kasy na których sporo zdarli. Załapałam się na próbę AbraDaba i The Streets (bez Skinnera). Burza nas trochę straszyła i padał deszczyk – wprawdzie letni i przyjemny ale koncert polskich hip hopowców przesunięto o pół godziny. Przestało padać wedle prognoz, pokazała się piękna tęcza i o 19.30 wyskoczył AbraDab, Yoka i Gutek. Nie jaram sie nimi wcale, chociaż przy Czerwonym Albumie zaliczyłam nawet koncert Daba. Zagrali same hiciory z tv, łacznie z tekstami Kalibra 44 na podkładzie G-Unit hihi. Ogólnie więc ludzie się bawili, a ja się nawet pokiwałam. Pojawił sie też Wujek Samo Rzadkie (aka Zło) i Numer Raz. Świeto polskiego hip hopu, wiecie.

Po nich pokazali się The Streets aka Mike Skinner i reszta. Repertuar The Streets znam ale średnio. Zagrali niezły koncert, rozgrzali publikę, myślę, że bawili się nie tylko miłośnicy hip hopu. Skinner był zabawny choć przyznam, że ze względu na akcent nie wszystko skumałam z tego co mówił. Przyczepił się do ochraniarzy i do VIPów na czerwonych krzesełkach i coś się z nich nabijał. Coś tam latał z butem w ręce i gadał że zgubił pasek od spodni. Przypuszczam, że ludzie dobrze znający ten zespół bawili się lepiej niż ja. Ja osobiście momentami się zagubiłam. Streets mają troche utworów które moim zdaniem słabo wypadają na koncertach – są po prostu zbyt niemrawe. Mnie w każdym bądź razie nie ruszyły. No ale Skinner kazał się trochę gimnastykować – kucać i skakać. Ludziom się podobało. No i nie omieszkał wspomnieć że czuje się w Polsce jak w domu. Jak miło.

moje dwa zdjęcia

Moim osobistym clue wieczoru byl oczywiście Kanye West. Koncert rozpocząl się w miarę punktualnie – około 23:15. Najpierw na scenie pojawiła sie damska sekcja smyczkowa, która nieszczęśnie siedziała tam nie wiedząc co ze sobą zrobić przez dłuższą chwilę. Kanye wyskoczył dynamicznie rozpoczynając swoim hitem Diamonds from Sierra Leone. Oczywiście nie omieszkał wdziać obciachowy sweterek w czym jest mistrzem. Zagrał pierwszy utwór i … zniknął. Ta i jeszcze jedna dość długa przerwa była moim zdaniem najsłabszym punktem koncertu. Nie wiem czemu miała służyć, może podgrzaniu atmosfery w każdym bądź razie publiczność zaczęła się niecierpliwić. Kanye powrócił na scenę po niecałych 10 minutach i rozgrzał publikę do czerwoności. Zapowiedział, że zagra pare utworów z płyty College Dropout. Zaczął od We Don’t Care oraz Workout Plan, zrobil też przekrój przez swoje produkcje dla Jaya-Z m.in. Izzo. Potem wygłosił pogadankę o tym, że wszystko osiągnął ciężką pracą i namawiał żeby nie rezygnować ze swoich marzeń. Mówił że swój pierwszy kontrakt podpisał mając 19 lat i że właśnie niedawno miał urodziny (8 czerwca) i było to 10 lecie jego pracy (ma teraz 29 lat). Publiczność chyba nie do końca go zrozumiała i zaczęla śpiewać „sto lat” a następnie szybko przeszła na „happy birthday” a Kanye sie chyba troszkę zmieszał i nie bardzo wiedział co z tym zrobić. Kontynuował dalej swój wywód i powiedział, że puści pare kawałków, które wyprodukował dla innych artystów. Usłyszelismy Stand Up Ludacrisa, You Don’t Know My Name Alicii Keys i z tego co pamiętam jakis utwór Twisty. Nie wspomniałam, że Kanye właściwie występował sam. Towarzyszył mu DJ A-track, sekcja smyczkowa i dwuosobowy chórek. A-track miał swoje pięć minut i trochę się popisywał w którejś z przerw. Bardzo fajnie to wypadało. Kanye postanowił też zaznajomić publiczność ze swoimi fascynacjami i inspiracjami. Puścił publiczności m.in. Rock With You Michael’a Jackson’a a na koniec zaskoczył wszystkich kawałkiem Take on me zespołu A-Ha. Potem Kanye przeszedł znów do swojej twórczości. Zagrał Gold Digger, All Falls Down, Slow Jamz. W przerwach chórek popisywał się swoim wokalem. Zaśpiewali m.in. Crazy Gnarlsa Barkleya a Kanye zaserwował też z płyty takie przeboje jak Sweet Dreams Eurythmics czy Eleanor Rigby Beatelsów. Na koniec znów zaskoczyl długą przerwą a gdy powrócił wykonał Jesus Walks, Hey Mama i na koniec Touch The Sky. Przy ostatnim kawałku pomylił się i zacząl od drugiej zwrotki. Gdy sie zorientował przeprosił i zaczął utwór od nowa. I to było pożegnanie Kanye z Open’erem. Ogólnie bawiłam sie świetnie, lepiej niż myślałam. Kanye wprawdzie nie wykonywał całych utworów ale dzięki temu zmieścił w swoim koncercie mnóstwo hitów i było to takie nagromadznie gwiazdorstwa, zabawy i dobrej muzyki, że nie sposób się było źle bawić. Mnie się bardzo podobało i z tego co widziałam publicznosci także. Próbowałam robić zdjęcia ale niekoniecznie mi wyszły także daję zdjęcia z onetu i tylko kilka tych swoich.

Przepraszam też ale na pewno nie wymieniłam wszystkich utworów które zagrał Kanye i pewnie pomyliłam gdzie niegdzie kolejnosc. Emocje wzięły górę i pewne rzeczy mi umknęły.

i znowu moje dwie fotki

Więcej zdjęć: cgm.pl oraz heineken.com.pl

Lauryn Hill na The Soul-Full Saturday, 1 lipca 2006

Lauryn wystąpiła w sobotę na corocznym The Soul-Full Saturday na Florydzie. Oprócz niej pojawili się jeszcze między innymi Roots i India Arie. Pomijając fakt, ze L-Boogie spóźniła się ponad półtorej godziny, to dała naprawdę przyzwoity występ. Na poniżej załączonym video wykonała ponad siedmiominutowy tribute ku pamięci Bob’a Marley’a (miło z jej strony), w skład którego weszły takie hity króla reggae jak Iron Lion Zion, Trench Town czy Zimbabwe. Ten i kilka innych krótszych filmików z występu Lauryn na tym festiwalu zobaczyć możecie na youtube.


Poniżej zamieszczam linki z występu Lauryn do ściągnięcia w formacie *.avi:
Bob Marley Tribute (07:47 / 15975 KB)
To Zion (06:44 / 13821 KB)

Miłego oglądania ;)